Οταν Πηγαιναμε μαζι σχολειο...

Το κειμενο το βρηκα στο διαδικτυο.
Σε παρενθεση τα δικα μου σχολια, οπως
και το επιμυθιο, θα μπορουσα να αλλαξω
μερικα πραγματα και να παρουσιασω ενα

κειμενο ως δικο μου project, αλλα προτιμω
να δειτε και το πρωτοτυπο που ειναι
αρκετα καλογραμμενο και ρεαλιστικο
για τα τοτε δρωμενα....

"Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:

περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε,
δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές,
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή...

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί
(Κοιταζωντας πισω, ειναι δυσκολο να πιστεψω γιατι ειμαστε ακομα ζωντανοι,
στην σημερινη παγκοσμιοποιημενη αποστειρωμενη σουπα, γιατι τοτε ειμασταν
πραγματικα ΖΩΝΤΑΝΟΙ!!!!)

… Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.

Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και
δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων

ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη
και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες
χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και
είχαν κοφτερές γωνίες(αχ...φουκαρα Ευαγγελατε να μην ζεις τοτε)

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια(εδω θα διαφωνησω εν μερει,
υπηρχε το απεριοριστο δικαιωμα της επιλογης, αλλοι τα ηθελαν
βιαια, αλλοι ηταν ποιο "soft" στις επιλογες τους και στις δυο
περιπτωσεις η φαντασια του παραγομενου αποτελεσματος ηταν
διχως ορια, τα ορια τα καθοριζαμε ΕΜΕΙΣ και κανενας αλλος).

Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες, κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα.
(o my god τρεις μηνες πρωτο θεμα στις ειδησεις του ALTER, πηγαν
ετσι χαμενα????.....κλαψ...οι υπευθυνοι που ηταν?)

Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα
και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει
τα φώτα στους δρόμους.
Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει(Νικολουλη ακους?).

Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας
και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
(τοτε η υπευθυνοτητα και η αυτογνωσια παιρνουσε μεσα
απο τα δικα μας παθηματα και δεν γινοταν αφορμη για να δωσουμε
μαθηματα υπευθυνοτητας και να μειωσουμε, οσους δεν χωνευουμε!)

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και
ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο
για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή
μερικά ράμματα(αυτο ηταν πραγματικο συστημα υγειας

και οικονομικοτατο θα ελεγα!).. Δεν υπήρχε κάποιος

να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου(Χριστε μου τι διαφθορα
και σαπιλα κυριαρχουσε στην ελληνικη κοινωνια!) .
Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος

και μάθαμε να το ξεπερνάμε(δεν πιστευω αυτα που διαβαζω
μου εχει σηκωθει η τριχα, καγκελο).

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι.
(Μαζι τα φαγαμε!!!)
Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό, ή αναψυκτικά, ή οποιοδήποτε ποτό

και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες
στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας
το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet.
Εμείς είχαμε φίλους..

Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά
(λαθος τις περισσοτερες φορες) δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε
κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα(σιγα μην παιζαμε και αμπαροριζα!
μαλλον το τραβαει ο συγγραφεας το θεμα)

... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας.

Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα..
Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο,

και κάποιοι(οι περισσοτεροι), έβαζαν τα χείλη τους,
πάνω στη βρύση(Ο Χατζηνικολαου παντως οχι το διαβεβαιωνω
προσωπικα!).

Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή,
παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι
για να μας επιβλέπουν(οι υπευθυνοι που ηταν?).

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια
των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.

Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας,
ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο!
Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;(γιαυτο τα καταφεραμε!)

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι
δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την
απογοήτευση(ειχαμε μαθει στην χαρα του παιχνιδιου,
κοροιδευαμε για λιγη πλακιτσα, την επομενη στιγμη το ξεχναγαμε
και πεφταμε,

με τα μουτρα, να σκαρωσουμε το επομενο παιχνιδι που μπορει να μην
αστραφτε, αλλα το ειχαμε φτιαξει ΕΜΕΙΣ με τα Χερακια μας, το ειχαμε
φτιαξει για να το χαρουμε ΕΜΕΙΣ, να παιξουμε συμφωνα με τα

δικα ΜΑΣ μετρα και σταθμα, να γελασουμε αβιαστα και να
χαρουμε διχως προσποιεισεις και καθωςπρεπισμους, να αποτελεσει
το αντικειμενο συμβολο επικοινωνιας και συλλογικοτητας,

αναδειξης ενος ολοκληρου νεου κοσμου απεριοριστης φαντασιας,
δημιουργικοτητας, μια τεραστια κιβωτος παντοτινων αναμνησεων
και οχι για να αποτελει συμβολο κοινωνικης αναδειξης των

αγαπητων μας γονιων. Τα παιδια τα εχουν ολα σημερα, θα ακουσεις
πολυ συχνα, εκτος απο αυτα που πραγματικα θελουν να εχουν,
απαντα ο γραφων το κειμενο.

Τα ρωτησαμε αραγε ποτε τι ειναι αυτο που πραγματικα θελουν?
Τους δωσαμε ποτε τις εναλλακτικες απαντησεις, στις στημενες
και προαποφασισμενες ερωτησεις μας?)

. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε
να μείνουν στην ίδια τάξη(μεταξυ μας το σκονακι πηγαινε
συννεφο και αναμεσα στους λεγομενους καλους μαθητες
, ενω οι μαθητες που δεν τα επαιρναν...τα γραμματα...
θελω να πω πειθονταν με τις ποιο συγχρονες παιδαγωγικες

και δημοκρατικες μεθοδους, χαστουκια ξεγυρισμενα, ραβδισμους
αμετρητους με τον χαρακα και οτι αλλο μπορεις να φανταστεις,
διαπομπευση και εξευτελισμος δημοσιος, στησιμο στο ενα ποδι,
στησιμο στην γωνια, αμετρητες επαναληψεις μιας φρασης,

φαλαγγα, ζεσταμενα αυγα κατω απο την μασχαλη...σορρυ παρασυρθηκα..
Μεθοδοι που ακομη και στις ημερες αποτελουν πεδιο
επιστημονικης διαμαχης, ως προς την αποτελεσματικοτητα τους.

Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι(αποτελεσμα αυτοι
που ειχαν αντερα και το ηθελαν πραγματικα εφταναν πολυ ψηλα, γιατι
οι δυσκολιες τους ειχαν μετατρεψει σε νεους Ηρακληδες!)

. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με
δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο(ειναι καλο στην αμμο
να χτιζεις παλατια και ας τα κανει ο βοριας συντριμμια, κομματια,
δικαιωμα στο ονειρο, δικαιωμα στο απειρο, γιατι με τιποτα ΔΕΝ
ΜΠΟΡΕΙΣ να μου στερησεις ΤΟ ονειρο)

και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα,
όχι πιάνοντας κουβέντα και γραφοντας σε κάποιο chat room ...
(Η χυλοπιτα ηταν Live faces to faces και οχι κονσερβοκουτι!).

Το επιμυθιο δικο μου...
Σε ευχαριστω μεγαλοδυναμε απο τα βαθη τις καρδιας μου,
που με αξιωσες να μεγαλωσω σε μια χωροχρονικη συγκυρια,
διχως spreads, golden boy, hedge founds, dow jones, ΔΝΤ,
χρυσα γιλεκα, χρυσα πουκαμισα, δεικτες, δεικτες, δεικτες,

δεικτες, δεικτες, αναπτυξη, αναπτυξη, αναπτυξη, αναπτυξη,
δεικτες, δεικτες, μετοχες, μετοχες, ομολογα, ομολογα,,
αμοιβαια κεφαλαια, αμοιβαια κεφαλαια, δεικτες, δεικτες,
αναπτυξη, αναπτυξη.....

Σε ευχαριστω μεγαλοδυναμε που με αφησες να μεγαλωσω σε εναν
κοσμο διχως "υπευθυνους" και "προστατες"....το κυριοτερο
διχως Καναλαρχες, Μεγαλοδημοσιογραφικους ξερολες και
πολυτελη και αποστραπτουσα μπουρδελα πολυτελειας!!!!
Thenk you god το εκτιμω απεριοριστα να το ξερεις...

Με μοναδικο υπευθυνο την ευχη και την συμβουλη του πατερα
και της μητερας, η οποια ομως, μας καθοδηγουσε,
ειχε ξεχωριστη σημασια και την σεβομασταν(εμενα μου λες!),

γιατι προερχοταν απο ατομα που για μας τοτε
λειτουργουσαν(τις περισσοτερες φορες) ως προτυπα, μιας

και κρατουσαν τους ρολους τους ακεραιους και τις
περισσοτερες φορες, οι πραξεις τους συμβαδιζαν με τα
λεγομενα τους και δεν επιδιδονταν στο γνωστο παιχνιδι
ποιος απο τους δυο θα καταξιωθει περισσοτερο κοινωνικα,

επαγγελματικα και οικονομικα....
Μπορει ολα αυτα ηχουν στα αυτια των σημερινων, "ρετρο" και
ξεπερασμενα, but δες την σημερινη κατασταση των παιδιων...
και πως, παρα, παρα, πολλα πραγματα θα ειχαν αποφευχθει

εαν τα παιδια, απλως τυγχαναν περισσοτερου χρονου και
προσοχης...
(ας αφησουμε το παραμυθι της ποιοτητας, που ασφαλως, ειναι
σημαντικη, αλλα εδω χρειαζετε και η ποσοτητα!)...