Διαβάστε τους λόγους για τους οποίους είμαστε τόσο περήφανοι:
1) Πίνω νερό όταν διψάω και μπύρα όποτε θέλω διότι το νερό εμφιαλωμένο ή βρύσης δεν είναι ούτε στυφό, ούτε άνοστο, ούτε πανάκριβο.
2) Με χοντρές, αθλητικές, λευκές κάλτσες φορώ αθλητικά παπούτσια και όχι σανδάλια.
3) Δε μου χρειάστηκε ποτέ να στήσω μνημείο – υπόλειμμα κανενός τείχους αίσχους για να μου θυμίζει κατάπτυστη διχοτόμηση του έθνους μου, φοβούμενος πιθανή επανάληψη στο μέλλον.
4) Έχω θετική σκέψη, αισιοδοξία, ελπίδα και πίστη και χωρίς να καταναλώσω απίστευτες ποσότητες αλκοόλ.
5) Δεν πιστεύω σε φυλετικές ή άλλες ανωτερότητες, αλλά στο σεβασμό της αξίας και στην προστασία κάθε ανθρώπου.
6) Δεν προκάλεσα δύο δηλωμένους, κι έναν τρίτο υποβόσκοντα, παγκόσμιους πολέμους.
7) Δεν αιματοκύλησα την ανθρωπότητα, δε σκότωσα αμάχους, δεν κατεδίωξα φυλές ή άλλα έθνη, δεν έστησα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν υπέταξα λαούς, δε ρήμαξα χώρες.
Για την παρασκευή σαπουνιού περιορίζομαι στη χρήση ελληνικού ελαιολάδου.
9) Δε χρωστάω πολεμικές αποζημιώσεις και κατοχικά δάνεια.
10) Δεν σφετερίστηκα ξένους πολιτισμούς κι αρχιτεκτονικές τεχνοτροπίες (γιατί διέθετα δικούς μου), δεν κατέκλεψα αρχαιότητες, δεν υφάρπαξα αγάλματα και θησαυρούς.
11) Δεν είμαι απόγονος του Αδόλφου Χίτλερ.
12) Κάνω την αυτοκριτική μου. Αργά, ανώφελα, άκαιρα ίσως. Έχω κάνει λάθη, πολλά και μοιραία, πλην όμως τ’ αναγνωρίζω και πολεμάω. Όπλα δεν καταθέτω, άλλωστε, δεν το έκανα ποτέ (θα το θυμάσαι άσπονδε φίλε γερμανέ, όταν γύρευες να με λειώσεις με τη μπότα της βέρμαχτ…). Κριτής των πάντων, διαιτητής και νταβατζής δε χρήζομαι. Δε μου ταιριάζει ο ρόλος ούτε του δοσίλογου, ούτε του χαφιέ.
13) Χαμογελώ και στη χαρά και στην απόγνωση. Ξέρω, σε προβληματίζει, άσπονδε φίλε γερμανέ, αλλά τι τα γυρεύεις… Είναι στο DNA μου το γέλιο, δουλειά δική μου!
14) Επάνδρωσα τις βιομηχανίες της Γερμανίας με φιλεργατικούς, φιλότιμους, φιλήσυχους Έλληνες μετανάστες (γκασταρμπάιτερ) κρατώντας τους τεμπέληδες, ανεπρόκοπους κι άχρηστους στη χώρα μου.
15) Διέδωσα σε όλους την αξιοπιστία των Siemens συσκευών γερμανικής κατασκευής και χρεώθηκα το σκάνδαλο του χρηματισμού, της μίζας και της δωροδοκίας, αφού έκανα γαργάρα την ευθύνη του γερμανού που δωροδόκησε. Η ενοχή βαραίνει μόνον εκείνον που δωροδοκεί; Μάλλον…
16) Χαίρομαι και τον ήλιο και τη θάλασσα της μεσογείου… Κλισέ, αλλά αληθές. Κι έχω μια μικρή υποψία ότι σ’ ενοχλεί, άσπονδε φίλε γερμανέ…
17) Στην ταβέρνα κερνάμε (άγνωστη έννοια)…. Ποτέ ρεφενέ, ποτέ ο καθένας τα δικά του, ποτέ κομπιουτεράκι – γερμανικό σύστημα, όπως είθισται να λέμε εμείς οι ταπεινοί οφειλέτες σου.
18) Δανείζομαι, δεν αντιλέγω. Πληρώνω ακόμη τις πληγές παλιών και πρόσφατων κατακτητών που θώπευαν στο λίκνο τους οι χώρες οι δήθεν προοδευμένες κι αξιοζήλευτες, με μηχανισμούς, συστήματα, προγράμματα σαν τη δική σου.
19) Δε σκύβω το κεφάλι, κι είναι κουσούρι μου. Θα βόλευε καλύτερα να προσαρμοζόμουν στο νταχάου ή το άουσβιτς… Τι σου θύμισα τώρα;;;
20) Το γλωσσικό μου ιδίωμα μου επιτρέπει να προφέρω οποιαδήποτε ομιλούμενη γλώσσα χωρίς να αντηχεί διαταγή, επιβολή ή κακόηχη προφορά.
21) Δεν επέλεξα την Αγγέλα. Μου την επέβαλαν. Μα τι φάτσα; Προτιμώ τα playmobil…
22) Δεν αποδίδω στους άλλους, και δη στους Έλληνες, τις ευθύνες για όλα τα δεινά από γεννήσεως κόσμου.
23) Δε συνοδεύω όλα τα πιάτα μου με βραστό λάχανο, βραστές πατάτες και λουκάνικο…Έλεος, λίγη φαντασία δε βλάπτει…
24) Διαθέτω ανοιχτά καταστήματα γιορτινές ημέρες, αν και τεμπέλης, για να προσφέρω καφέ ή φαγητό…
25) Γιορτάζω κι άλλες μέρες πλην Χριστουγέννων, σε πείσμα των καιρών, της κατοχής, της ύφεσης και της εξαθλίωσης.
26) Υποθάλπω πρώτα τους συνανθρώπους μου και στη συνέχεια τα ζώα.
27) Έχω οικογένεια σφιχτή γροθιά. Ενοίκιο δεν πληρώνω στους γονείς μου, παρότι ζω μαζί τους, κι ας ενηλικιώθηκα προ πολλού. (Φρόντισαν άλλοι να μην μπορώ να ζήσω μόνος).
Ένα παράπονο έχω μόνο:Συναίσθηση δεν έχω της αξίας μου, της ιστορίας, της δύναμής μου, των δυνατοτήτων, των αξιώσεων, της μεγαλοσύνης μου. Κι εδώ είναι που δεν έχεις φταίξει μόνον εσύ, άσπονδε φίλε γερμανέ… Έφταιξαν άλλοι, μαζί ή πριν από σένα…. Ο τελευταίος λόγος, όμως, είναι δικός μου, δεν αργεί κι είναι προς όλους σας
Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011
Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011
Τετάρτη 13 Απριλίου 2011
Σάββατο 2 Απριλίου 2011
Σάββατο 26 Μαρτίου 2011
Πέμπτη 24 Μαρτίου 2011
Ελληνο-Γερμανικη φιλια...
Η παρακάτω ανοιχτή επιστολή του Walτer Wuellenweber, προς τους Έλληνες πολίτες, με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες», δημοσιεύεται σε πρόσφατο τεύχος του γερμανικού εβδομαδιαίου περιοδικού, Stern. Ο υπέρτιτλος του άρθρου αναφέρει: «Μετά τις τράπεζες, θα πρέπει τώρα οι Γερμανοί να σώσουν και την Ελλάδα. Πρώτα έκαναν αλχημείες οι Έλληνες στο ευρώ και τώρα, αντί να κάνουν οικονομίες, απεργούν».
Αγαπητοί Έλληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει, όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δισ. ευρώ, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν, όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δισ. ευρώ. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό, και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι.
Το ζήτημα πάντως είναι, ότι τελικά δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά κι' εμάς. Στην ουσία, ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ, μιας και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας. Στην Ε.Ε. είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά.
Θα θέλαμε, ο πρωθυπουργός σας Γ. Παπανδρέου να προχωρήσει στο πρόγραμμά του, όμως προφανώς αυτό δεν το θέλετε εσείς, αφού συνεχίζετε απτόητοι, ν' απεργείτε. Μη μας λέτε λοιπόν, ότι μόνο οι πολιτικοί ευθύνονται για την καταστροφή.
Εσείς έχετε εφεύρει τη Δημοκρατία κι' ως εκ τούτου θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι ο λαός είναι αυτός που κυβερνά κι' επομένως, έχει και την ευθύνη. Κανείς δεν σας αναγκάζει να φοροδιαφεύγετε, να χρηματίζεστε, ν' αντιδράτε σε κάθε συνετή πολιτική και να εκλέγετε διεφθαρμένους πολιτικούς.
Σε τελευταία ανάλυση, οι πολιτικοί είναι λαϊκιστές και κάνουν, ότι τους πει ο λαός. Θα μας πείτε, βεβαίως, ότι κι' εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε πολύ καλύτεροι, όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουν. Κι' έχετε δίκιο.
Οι Έλληνες είναι εκείνοι, που μας είχαν δείξει το δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι το δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά, είναι λάθος δρόμος. Κι' από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα.
Και η απάντηση που δόθηκε από ένα συμπατριώτη μας:
Αγαπητέ μου Walτer Wuellenweber, ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς. Είμαι δημόσιος λειτουργός κι' όχι υπάλληλος, όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μου) και άλλων «συμπατριωτών» σου (μου) αναφέρουν, ως βρισιά και με περίσσεια χλεύη. Ο μισθός μου είναι 1.000 ευρώ. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ' έχουν παρασύρει, να νομίζεις. Ούτε 1.000 ευρώ λιγότερα από σένα.
Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που σας έχουμε παραχωρήσει με αδιαφανείς όρους κι' έναντι αυτών των 200 δισ. ευρώ που λέτε, ότι μας δώσατε, το 40% περίπου των αμυντικών εξοπλισμών μας, το σύνολο σχεδόν των εθνικών τηλεπικοινωνιών μας, την κατασκευή 2 μεγάλων αεροδρομίων καθώς και πολλών χιλιομέτρων εθνικού οδικού δικτύου.
Αν ξεχνώ κάτι, ζητώ να με συγχωρέσεις. Σημειώνω, πως είμαστε από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς στα καταναλωτικά προϊόντα που παράγουν τα εργοστάσιά σας.
Η αλήθεια είναι, πως δεν ευθύνονται μόνο η πολιτικοί μας γι' αυτή την καταστροφή. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει και μια εταιρία γερμανικών κυρίως συμφερόντων, η οποία τους λάδωνε, για ν' αναλαμβάνει, όπως λέω παραπάνω, δημόσια έργα (βλ. C4Ι).
Πιθανολογώ, πως φταίνε και τα γερμανικά ναυπηγεία, τα οποία μας πούλησαν κάτι υποβρύχια, που γέρνουν. Είμαι σίγουρος, ότι εσύ δεν με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με, κι' αν δεν σε πείσω, τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού.
Λοιπόν Walτer, μισός αιώνας και πάνω πέρασε από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από τότε που η Γερμανία έπρεπε να ξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα.
Οι οφειλές αυτές, που μόνον η Γερμανία αρνείται να ξοφλήσει στην Ελλάδα (η Βουλγαρία και η Ρουμανία, τακτοποίησαν ήδη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις τους), συνίστανται:
α) Σε χρέη ύψους 80 εκατ. γερμανικών μάρκων, από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
β) Σε χρέη στο μεσοπόλεμο, ύψους 593,87 εκατ. δολαρίων, που ήταν σε βάρος της Γερμανίας.
γ) Στα αναγκαστικά δάνεια, τα οποία συνήψε το Γ΄ Ράιχ από την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισ. δολαρίων, στη διάρκεια της κατοχής.
δ) Στις επανορθώσεις, που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα, για τις κατασχέσεις, αρπαγές και καταστροφές, που της προξένησε το Γ' Ράιχ, την περίοδο της κατοχής, ύψους 7,1 δισ. δολαρίων, όπως επιδίκασαν οι Σύμμαχοι.
ε) Στις ανυπολόγιστες υποχρεώσεις της Γερμανίας για την αφαίρεση της ζωής 1.125.960 Ελλήνων (38.960 εκτελεσμένων, 12.000 νεκρών από αδέσποτες, 70.000 σκοτωμένων σε μάχες, 105.000 νεκρών στα στρατόπεδα της Γερμανίας, 600.000 νεκρών από πείνα και 300.000 απωλειών από υπογεννητικότητα).
στ) Στην ατίμητη ηθική προσβολή, που προξένησε στον ελληνικό λαό και στις ανθρωπιστικές ιδέες που εκφράζει η ελληνική ιδέα. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι ηθικής τάξης, ύψιστης ηθικής αξίας.
Ξέρω Walτer, σε πειράζουν αυτά που γράφω, αλλά και μένα με πείραξαν, αυτά που έγραψες! Αλλά περισσότερο με πειράζουν, αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις να κάνεις για μένα και τους «συμπατριώτες» σου, τους Έλληνες!
Walτer, φίλτατε Walτer, στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις, στις οποίες, περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί, οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξης των 6,5 δισ. ευρώ.
Ξέρεις Walτer, σύντομα δε θα μπορώ ν' αγοράζω Γερμανικά προϊόντα, γιατί δεν θα έχω λεφτά. Εγώ Walτer μεγάλωσα στα λίγα, θα τ' αντέξω και μην ανησυχείς για τους νέους στην Ελλάδα, είμαστε ακόμα πολλοί παλιοί, για να τους βοηθήσουμε, να εξοικειωθούν στη νέα κατάσταση.
Αλλά εσείς βρε Walτer,τους ανέργους σας, που θα δημιουργηθούν από την κατάσταση αυτή στην Ελλάδα, πως θα τους αντιμετωπίσετε;
Πες μου σε παρακαλώ, έχω απορία: Εμείς οι Έλληνες πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη, την Ευρωζώνη (κι' απ' όπου αλλού θέλετε, εσείς, οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Ολλανδοί και λοιποί «συμπατριώτες).
Πρέπει να φύγουμε, για να σωθούμε από μια Ένωση, κατ' επίφαση. Από μια ομάδα κερδοσκόπων. Από μια ομάδα, στην οποία είμαστε συμπαίκτες, όσο καταναλώναμε τα προϊόντα των συμπαικτών!
Εγώ φίλτατε Walτer, πιστεύω, ότι οι Έλληνες θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν Mercedes, BMW, Opel, Ford, Scoda, κλπ. συμμαχικά προϊόντα, γιατί, δεν μπορούν και δεν πρέπει! Δεν το αξίζουν. Θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν προϊόντα από το Lidl, το Praktiker και το IKEA. Γιατί δε θα μπορούν πια να τ' αγοράσουν αυτά τα προϊόντα, βρε αδερφέ, τι να κάνουμε!
Φίλτατε Walτer, θα πρέπει να κανονίσουμε και κάποιες άλλες «λεπτομέρειες». Αν μου επιτρέπεις βέβαια, γιατί εσύ είσαι ο «πιστωτής» της ζωής μου. Ξέρεις βρε φίλε Walτer, θέλω να μου επιστρέψεις τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μου, που έκλεψες εσύ (όχι ΕΣΥ βεβαίως, αλλά κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ), θέλω τα ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ, που βρίσκονται στα Μουσεία του Βερολίνου, του Μονάχου, του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης! Τα θέλω τώρα, που μπορεί να πεθάνω, αλλά θέλω να πεθάνω, κοντά στους πατέρες μου!
Κυριακή 13 Μαρτίου 2011
Κυριακή 6 Μαρτίου 2011
Οταν Πηγαιναμε μαζι σχολειο...
Το κειμενο το βρηκα στο διαδικτυο.
Σε παρενθεση τα δικα μου σχολια, οπως
και το επιμυθιο, θα μπορουσα να αλλαξω
μερικα πραγματα και να παρουσιασω ενα
κειμενο ως δικο μου project, αλλα προτιμω
να δειτε και το πρωτοτυπο που ειναι
αρκετα καλογραμμενο και ρεαλιστικο
για τα τοτε δρωμενα....
"Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:
περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.
Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε,
δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές,
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή...
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί
(Κοιταζωντας πισω, ειναι δυσκολο να πιστεψω γιατι ειμαστε ακομα ζωντανοι,
στην σημερινη παγκοσμιοποιημενη αποστειρωμενη σουπα, γιατι τοτε ειμασταν
πραγματικα ΖΩΝΤΑΝΟΙ!!!!)
… Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και
δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων
ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη
και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες
χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και
είχαν κοφτερές γωνίες(αχ...φουκαρα Ευαγγελατε να μην ζεις τοτε)
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια(εδω θα διαφωνησω εν μερει,
υπηρχε το απεριοριστο δικαιωμα της επιλογης, αλλοι τα ηθελαν
βιαια, αλλοι ηταν ποιο "soft" στις επιλογες τους και στις δυο
περιπτωσεις η φαντασια του παραγομενου αποτελεσματος ηταν
διχως ορια, τα ορια τα καθοριζαμε ΕΜΕΙΣ και κανενας αλλος).
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε
κόντρες, κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε
ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα.
(o my god τρεις μηνες πρωτο θεμα στις ειδησεις του ALTER, πηγαν
ετσι χαμενα????.....κλαψ...οι υπευθυνοι που ηταν?)
Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα
και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει
τα φώτα στους δρόμους.
Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει(Νικολουλη ακους?).
Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας
και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
(τοτε η υπευθυνοτητα και η αυτογνωσια παιρνουσε μεσα
απο τα δικα μας παθηματα και δεν γινοταν αφορμη για να δωσουμε
μαθηματα υπευθυνοτητας και να μειωσουμε, οσους δεν χωνευουμε!)
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και
ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο
για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή
μερικά ράμματα(αυτο ηταν πραγματικο συστημα υγειας
και οικονομικοτατο θα ελεγα!).. Δεν υπήρχε κάποιος
να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου(Χριστε μου τι διαφθορα
και σαπιλα κυριαρχουσε στην ελληνικη κοινωνια!) .
Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος
και μάθαμε να το ξεπερνάμε(δεν πιστευω αυτα που διαβαζω
μου εχει σηκωθει η τριχα, καγκελο).
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι.
(Μαζι τα φαγαμε!!!)
Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό, ή αναψυκτικά, ή οποιοδήποτε ποτό
και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες
στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας
το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet.
Εμείς είχαμε φίλους..
Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά
(λαθος τις περισσοτερες φορες) δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε
κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα(σιγα μην παιζαμε και αμπαροριζα!
μαλλον το τραβαει ο συγγραφεας το θεμα)
... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας.
Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα..
Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο,
και κάποιοι(οι περισσοτεροι), έβαζαν τα χείλη τους,
πάνω στη βρύση(Ο Χατζηνικολαου παντως οχι το διαβεβαιωνω
προσωπικα!).
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή,
παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι
για να μας επιβλέπουν(οι υπευθυνοι που ηταν?).
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια
των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα.
Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας,
ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο!
Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;(γιαυτο τα καταφεραμε!)
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι
δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την
απογοήτευση(ειχαμε μαθει στην χαρα του παιχνιδιου,
κοροιδευαμε για λιγη πλακιτσα, την επομενη στιγμη το ξεχναγαμε
και πεφταμε,
με τα μουτρα, να σκαρωσουμε το επομενο παιχνιδι που μπορει να μην
αστραφτε, αλλα το ειχαμε φτιαξει ΕΜΕΙΣ με τα Χερακια μας, το ειχαμε
φτιαξει για να το χαρουμε ΕΜΕΙΣ, να παιξουμε συμφωνα με τα
δικα ΜΑΣ μετρα και σταθμα, να γελασουμε αβιαστα και να
χαρουμε διχως προσποιεισεις και καθωςπρεπισμους, να αποτελεσει
το αντικειμενο συμβολο επικοινωνιας και συλλογικοτητας,
αναδειξης ενος ολοκληρου νεου κοσμου απεριοριστης φαντασιας,
δημιουργικοτητας, μια τεραστια κιβωτος παντοτινων αναμνησεων
και οχι για να αποτελει συμβολο κοινωνικης αναδειξης των
αγαπητων μας γονιων. Τα παιδια τα εχουν ολα σημερα, θα ακουσεις
πολυ συχνα, εκτος απο αυτα που πραγματικα θελουν να εχουν,
απαντα ο γραφων το κειμενο.
Τα ρωτησαμε αραγε ποτε τι ειναι αυτο που πραγματικα θελουν?
Τους δωσαμε ποτε τις εναλλακτικες απαντησεις, στις στημενες
και προαποφασισμενες ερωτησεις μας?)
. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε
να μείνουν στην ίδια τάξη(μεταξυ μας το σκονακι πηγαινε
συννεφο και αναμεσα στους λεγομενους καλους μαθητες
, ενω οι μαθητες που δεν τα επαιρναν...τα γραμματα...
θελω να πω πειθονταν με τις ποιο συγχρονες παιδαγωγικες
και δημοκρατικες μεθοδους, χαστουκια ξεγυρισμενα, ραβδισμους
αμετρητους με τον χαρακα και οτι αλλο μπορεις να φανταστεις,
διαπομπευση και εξευτελισμος δημοσιος, στησιμο στο ενα ποδι,
στησιμο στην γωνια, αμετρητες επαναληψεις μιας φρασης,
φαλαγγα, ζεσταμενα αυγα κατω απο την μασχαλη...σορρυ παρασυρθηκα..
Μεθοδοι που ακομη και στις ημερες αποτελουν πεδιο
επιστημονικης διαμαχης, ως προς την αποτελεσματικοτητα τους.
Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι(αποτελεσμα αυτοι
που ειχαν αντερα και το ηθελαν πραγματικα εφταναν πολυ ψηλα, γιατι
οι δυσκολιες τους ειχαν μετατρεψει σε νεους Ηρακληδες!)
. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε
ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με
δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο(ειναι καλο στην αμμο
να χτιζεις παλατια και ας τα κανει ο βοριας συντριμμια, κομματια,
δικαιωμα στο ονειρο, δικαιωμα στο απειρο, γιατι με τιποτα ΔΕΝ
ΜΠΟΡΕΙΣ να μου στερησεις ΤΟ ονειρο)
και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα,
όχι πιάνοντας κουβέντα και γραφοντας σε κάποιο chat room ...
(Η χυλοπιτα ηταν Live faces to faces και οχι κονσερβοκουτι!).
Το επιμυθιο δικο μου...
Σε ευχαριστω μεγαλοδυναμε απο τα βαθη τις καρδιας μου,
που με αξιωσες να μεγαλωσω σε μια χωροχρονικη συγκυρια,
διχως spreads, golden boy, hedge founds, dow jones, ΔΝΤ,
χρυσα γιλεκα, χρυσα πουκαμισα, δεικτες, δεικτες, δεικτες,
δεικτες, δεικτες, αναπτυξη, αναπτυξη, αναπτυξη, αναπτυξη,
δεικτες, δεικτες, μετοχες, μετοχες, ομολογα, ομολογα,,
αμοιβαια κεφαλαια, αμοιβαια κεφαλαια, δεικτες, δεικτες,
αναπτυξη, αναπτυξη.....
Σε ευχαριστω μεγαλοδυναμε που με αφησες να μεγαλωσω σε εναν
κοσμο διχως "υπευθυνους" και "προστατες"....το κυριοτερο
διχως Καναλαρχες, Μεγαλοδημοσιογραφικους ξερολες και
πολυτελη και αποστραπτουσα μπουρδελα πολυτελειας!!!!
Thenk you god το εκτιμω απεριοριστα να το ξερεις...
Με μοναδικο υπευθυνο την ευχη και την συμβουλη του πατερα
και της μητερας, η οποια ομως, μας καθοδηγουσε,
ειχε ξεχωριστη σημασια και την σεβομασταν(εμενα μου λες!),
γιατι προερχοταν απο ατομα που για μας τοτε
λειτουργουσαν(τις περισσοτερες φορες) ως προτυπα, μιας
και κρατουσαν τους ρολους τους ακεραιους και τις
περισσοτερες φορες, οι πραξεις τους συμβαδιζαν με τα
λεγομενα τους και δεν επιδιδονταν στο γνωστο παιχνιδι
ποιος απο τους δυο θα καταξιωθει περισσοτερο κοινωνικα,
επαγγελματικα και οικονομικα....
Μπορει ολα αυτα ηχουν στα αυτια των σημερινων, "ρετρο" και
ξεπερασμενα, but δες την σημερινη κατασταση των παιδιων...
και πως, παρα, παρα, πολλα πραγματα θα ειχαν αποφευχθει
εαν τα παιδια, απλως τυγχαναν περισσοτερου χρονου και
προσοχης...
(ας αφησουμε το παραμυθι της ποιοτητας, που ασφαλως, ειναι
σημαντικη, αλλα εδω χρειαζετε και η ποσοτητα!)...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)